Rós Inis Oírr

Nuair a bhí Rós Inis Oírr ag teacht ar an saol,
Bhí meangadh beag gáire ar a béilín.
’S nuair a thosaigh sí ag fás bhí iontas ar chách
Go raibh fáinne buí óir ar a méirín.

Níl dealg ná cealg ag Rós Inis Oírr
Mar níl fuath ina croí aici d’éinne.
Bíonn sí ag damhsa faoi sholas na gealaí
’S ar maidin faoi sholas na gréine.

Níl tuirse ná leisce ar Rós Inis Oírr
Cé go mbíonn sí ina suí ins an oíche.
Is mar a chéile di é an lá inniu ’s an lá inné;
Maidin Dé Luain is Dé hAoine.

Tá Rós Inis Oírr go múinte ’s go lách,
Bíonn sí néata ’gus béasach i gcónaí.
Ní chumann sí bréag go brách ná go héag
Agus téann sí ar aifreann an Domhnaigh.

Ólann sí deoch go luath ’gus go moch
Ach ní théann sí thar fóir leis in aon chor;
Fágann sí braon ag a cairde ’s a gaol
Agus ólann siad blogam in éineacht.

Is í Rós Inis Oírr an Róisín is áille,
’Sí an bláithín is deise í sa ngairdín.
Seasann sí suas in aghaidh teas agus fuacht
In aghaidh gaoth aduaidh ’gus sáile.

Nuair a thaganns an bháisteach ’sí a bhíonns gealgháireach
Ní bhíonn straois ná pus ar a héadan,
’s nuair a thaganns an ghaoth ní leagann sí í
Mar seasann sí a talamh go spéiriúil.

Níl uaigneas ná brón ar Rós Inis Oírr
Mar ní bhíonn sí riamh ina haonar;
Tá na rósanna eile ansiúd lena taobh
Is tugann siad foscadh dhá chéile.