An tIolrach Mór

D’éirigh mé go feargach ar maidin moch Dé Domhnaigh,
Chuir mé orm mo chuid bróga is mé ag dul go Tír an Fhia;
Ag dul thrí Ghleann an Duine Mhairbh dhom ’sea casadh an tIolrach Mór dhom,
Is ba ghearr le dúchán móna é go gróigthe ina shuí.

Thug mé sraoill is strachaille air, mac amadáin is óinsí,
Cineál Bhriain ac Lóbais de phóir Chathail Bhuí,
“Sin agus mo sheacht mallacht dhuit gan rath bheith aríst go deo ort,
Mar is tú a thug an coileach óg uaim ba gleoite a ligfeadh glao.”

“Muise stop do bhéal ar ais agus ná maslaigh mé chomh mór sin,
Dar mo mhionna agus mo mhóide ní mise a d’ith an t-éan,
Mar níor mhór liomsa a mbeadh de bhrabach ort i dteach na holann dóite,
Mar is fear thú a bhíodh go fiúntach i gcónaí i dteach an óil.”

“Agus téirigh aríst abhaile agus fiafraigh de Nóra,
Cén t-ainm a bhí ar an óigbhean a bhí ag scóladh a chinn;
An chlúmhach a bhí ar a easnachaí, sa teallach a fuair mé dóite é,
Is d’itheadar i gcomhar é is dheamhan mórán a bhí buíoch.”

“Muise thug tú t’éitheach, a sclamhaire, níor itheadar i gcomhar é,
Ná rud ar bith den tsórt sin gan na comharsanaí a bheith buíoch,
Ach is tú fhéin a chroch leat é faoi do dhá sciathán mhóra,
Is ní chaithfear ráithe an Fhómhair nó go gcuirfidh mé ort dlí.”

“Nach bhfuil cuid de leabhar an tseanchais le n-inseacht agamsa fós dhuit,
Is nuair a chluinfeas tú na glórtha, beidh na deora leat síos,
Agus gheobhaidh tú amach sa seanchas gur mac leis an Dearg Mór mé,
Is más troid atá tú a thóraíocht, seas romham is ní bheir buíoch.”

Nár chuir sé a chulaith ghaisce air fhéin in arm is in éadach,
Agus an chlaíomh ba géire dá mb’fhéidir leis a fháil;
Bhí mise agus mo speal agam is dheamhan folach ach mo léine,
Nó gur throideamar a chéile go raibh sé deireanach ins an lá.

Nár ghearr le tinte ceatha a bhí na hairm a bhaint as a chéile,
Is ag dul faoi don ghréin ’sea b’éigean domsa a rá,
Go mba gheall le péire tairbh sinn ag fuirseadh sa ngleann sléibhe,
Agus dúshlán fear Éireann fáil amach cé againn ab fhearr.

Ach an dara dorn a tharraing mise bhuail mé ar chnámh a ghéill é,
Shín mé gan bhréag é is chuir mé meabhrán ina cheann;
’séard dúirt sé liom, “ná maraigh mé is molfaidh mé go haer thú
Agus cosnóidh tú clú Éireann gan bhuíochas ar ball.”