An Binsín Luachra

Do bhíos-sa maidin drúchta,
go huaigneach ag siúl na trá.
Mo ghaidhrín liom ag gluaiseacht
ag uallfairt, ’s mo ghunna im’ láimh;
Nuair do dhearcas-sa chugham an stuaire
ba dheirge grua ’s ba mhilse bláth,
Bhí ábhar binsín bainte aici
de na luachra ba ghlaise ag fás. 

D’fhéachas ar na cuanta
’s bhí an t-uaigneas againn ar neoin
’S dhruideas le mo stuaire
’s d’fhuadaíos uaithi cúpla póg;
’Sé a dúirt sí liom go huaibhreach:
“Fan uaim ’s ná cuir orm stró
’S ná scaip mo bhinsín luachra
a fuaireas-sa dá thrioblóid.”

“A chailín bhig na luachra,
an ligfeása do bheart ar lár,
Nó an dtiocfá liomsa in uaigneas
faoi bhruach na coille is deise bláth?
Mar sagart ní bhfaigheadh aon scéal air
ná aon neach dá bhfuil le fáil
Go dtaga caint den gcéirsigh
’S go n-iompódh an lon dubh bán.

“Ó, a chailín scoth na luachra,
glac suaimhneas agus fan go réidh,
Ní dual duit a bheith chomh buartha
in uaigneas agus tú leat féin,
Mar má scaipeas do chuid luachra
is dual go mbeidh mórchuid arís
’S bainfead binsín breá duit
chomh hálainn lenar shíl tú riamh.”

Ba dheas an cailín seomra í
Tráthnóna ’s an bhruis ina láimh
’S cár dheise ag crú na mbó í
’sí smóilín í an bhrollaigh bháin,
Tharraingeodh sí samplaí coróineach
go ródheas ar éadach cláir
’Sí searc mo chroí ’s mo rún í
’sí mo stóirín í go bhfaighe mé bás.