Cití Ní Eadhra

Óch, ’s a Chití Ní Eadhra nach náir’ dom mar a d’imigh tú uaim,
’S a croí seo im’ lár gur fhág tú go dubh leis a’ ghual,
Ní iarrfainn de spás ar an Ard-Rí as na flaithis anuas
Ach cead troda leis a’ bhás achan lá sular imigh tú uaim.

Ó, tá dhá cheann a’ tí ina luí’s tá mise gan dóigh,
Ó d’imigh ’n bhean chaoin faraoir ’bhí soineanta cóir,
Níor fhan sí agam ach trí ráithe amháin ’bhí ba ghiorra ná ’n uair
Óch, ’s gurb é mo léan géar gur fágadh í sínte san uaigh.

Ó, ’s dá bhfeicfeá í aréir i ndiaidh an bás dá cloí,
Is a’ cónair déanta snoite ó lámh a’ tsaoir,
Bhí a com geal mín sínte síos mar’ d’ordaigh an Rí,
Is ar leaba chúng, chaol, gan radharc, sé fágadh í.

Óch, ’s a dheartháir dhílis, dá bhfeicfeá sa Teampaill í,
’S gach dlaoi do na gruaig crochta anuas mar eorna bhuí,
Bhí ribíní úra thart suas fána ceann uirthi,
Óch, ’s gurb é mo scéal trua nach bhfuair mise an chaint aici.

Óch, ’s gur chaith mé an lá inné fá mhullaí na n-ardán donn,
’S mé ag dúil go bhfeicfinn mo Chití ’na scála cinn,
A cúl trom triopallach fite bhí fáinneach fionn,
Óch, gur seo mé ’triall chugaibh is níl Cití Ní Eadhra liom.

Óch, ’s a Chití dheas mhín nach aoibhinn duitse gach lá
I bhflaithis na naomh ’measc na mílte anam gan smál
Chan sin mar a bhímse ach ag caoineadh agus ag osnaí gach lá
Gur sa talamh ina luí tá rogha mo charad de mhnáibh.